Ο Ιππόκαμπος του Εγκεφάλου και οι Ψηφοφόροι

Δημοσιευμένο στην εφημερίδα "Τόλμη"

Σύμφωνα με την θεογονία του Ησιόδου μεταξύ των παιδιών της Έριδος ήταν και η Λήθη. Μία οντότητα που ταλαιπωρούσε θεούς και ανθρώπους. Στην ανά τον κόσμο διδασκόμενη και συναρπαστική Ελληνική Μυθολογία οι θεοί του Ολύμπου έδειχναν αξιοθαύμαστη φαντασία στους τρόπους με τους οποίους έδειχναν το σκληρό τους πρόσωπο στους θνητούς, άλλοτε εκδικούμενοι, άλλοτε τιμωρώντας τους κι ενίοτε από απλό καπρίτσιο. Μυθικά τέρατα, στερήσεις, ταλαιπωρίες, αρρώστιες, μακροχρόνιες περιπέτειες, όλα αυτά ωχριούσαν μπροστά στην σκληρότερη τιμωρία που μπορεί να υπάρξει ποτέ. Την Λήθη!
Στον χειμώνα της ανθρώπινης ζωής όταν η σάρκα ασθενεί, το πνεύμα βρίσκει παρηγοριά στην αγκαλιά της μνήμης. Μαζί αναχαράζουν τις καλές και τις κακές στιγμές της ζωής. Πού μεγαλώσαμε, οι άνθρωποι που αγαπήσαμε, τα μέρη που είδαμε, οι εμπειρίες μας, όλα παρελαύνουν από μπροστά μας θυμίζοντας την ίδια την ζωή μας. Τι πιο σκληρό, στο λυκόφως της ζωής, από την επίσκεψη της Λήθης, που χωρίς οίκτο έρχεται απλά να μας στερήσει την ύπαρξή μας.
Αλίμονο, όμως κοιτάζοντας γύρω μας βλέπουμε ότι η Λήθη δεν επισκέπτεται τους ανθρώπους μόνο στα γεράματά τους. Κατά πως φαίνεται επέκτεινε την δραστηριότητά της και στις μικρότερες ηλικίες. Δεν εξηγείται αλλιώς.
Οποιοσδήποτε με κοινό νου, και με μία στοιχειώδη παρακολούθηση των πολιτικών πραγμάτων στην χώρα μας μπορεί όχι απλώς να δει αλλά να τυφλωθεί από την λάμψη της κακοδιαχείρισης, της διαφθοράς, του λαϊκισμού, της ατιμωρησίας, της διαπλοκής και της πελατειακής σχέσης πολιτικών και πολιτών.
Σκοπός αυτού του άρθρου όμως, δεν είναι να εξετάσει τα αίτια και την θεραπεία των παραπάνω. Αυτό που βασανίζει κάποιον και προκαλεί απορία, είναι αυτή η μυστηριώδης λήθη, η συλλογική αμνησία (κάτι σαν Άλτσχάϊμερ), που καταλαμβάνει το εκλογικό σώμα δηλαδή τους πολίτες, και έχει σαν αποτέλεσμα όταν αυτοί μπροστά στην κάλπη ασκούν το εκλογικό τους δικαίωμα, ξεχνούν κάθε πολιτικό, διαχειριστικό ή διοικητικό παραστράτημα της κυβέρνησης που την περασμένη 4ετία επηρέασε έμμεσα ή άμεσα, αρνητικά την ζωή τους. Είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς για ποιο λόγο, αντίθετα από την εκλογική συμπεριφορά άλλων εθνών, οι Έλληνες ξεχνούν να «τιμωρήσουν» στις εκλογές. Για ποιο λόγο οι πολίτες διστάζουν να ενισχύσουν με την ψήφο τους την «άλλη» παράταξη τιμωρώντας την πρώτη και γιατί οι πολίτες θεωρούν τους εαυτούς τους «αφιερωμένους» ή «κτήμα» κάποιου κόμματος. Ποια μυστηριώδης λήθη δίνει συγχωροχάρτι και γιατί οι ψηφοφόροι ξεχνούν;
Η απορία μου λύθηκε πρόσφατα, όταν διαβάζοντας ένα ιατρικό άρθρο, έμαθα για τον «ιππόκαμπο του εγκεφάλου». Μία περιοχή στον ανθρώπινο εγκέφαλο που είναι υπεύθυνη για τη μνήμη, και η οποία μειώνεται σε μέγεθος στα άτομα που παρουσιάζουν ψηλή γλυκόζη στο αίμα τους, με αποτέλεσμα την απώλεια μνήμης. Αυτό λοιπόν πρέπει να είναι η αιτία. Για κάποιο λόγο όταν πλησιάζουν οι εκλογές ο «συλλογικός μας ιππόκαμπος» μικραίνει, ίσως γιατί αυξάνει η γλυκόζη στο αίμα μας, από τις ιαχές νίκης των κομμάτων, από τα αστραφτερά χαμόγελα των υποψηφίων με το «γνωστό επώνυμο - εγγύηση», ή επειδή οι εκλογές μας φαίνονται ένα γλέντι, όπου απλώς μεθάμε πίνοντας και τρώγοντας τις υποσχέσεις των πολιτευτών.
Αναρωτιέται κανείς, στο «γλέντι» της 7ης Μαρτίου πόσοι από τους συνδαιτυμόνες – ψηφοφόρους θα επιλέξουν παράταξη πέρα από το ατομικό τους συμφέρον; Έστω κι αν υποθέσουμε ότι οι υστερόβουλοι είναι λίγοι, από τους υπόλοιπους πόσοι θα θυμηθούν ότι η επί 20ετία πολύ-εξαγγελθείσα ανάπτυξη δεν ήλθε ποτέ. Πόσοι από τους Έλληνες ψηφοφόρους έχουν επισκεφθεί άλλες Ευρωπαϊκές χώρες για να έχουν μέτρο σύγκρισης με πραγματικά αναπτυγμένες χώρες; Πόσοι έχουν ζήσει στο εξωτερικό για να δουν τι πραγματικά σημαίνει σύστημα υγείας, παροχή υπηρεσιών, δημόσια έργα, εκπαίδευση.
Πόσοι από τους ψηφοφόρους θα θυμηθούν, ότι παρόλο που η Ελλάδα κατέχει ένα τρομακτικά μεγάλο αριθμό επιστημόνων σε σχέση με τον πληθυσμό της, δεν έχει βιομηχανία, δεν έχει έρευνα, δεν έχει υψηλή τεχνολογία, και οι νέοι μας μαστίζονται από την ανεργία και την ετεροαπασχόληση;
Πόσοι από τους ψηφοφόρους θα θυμηθούν, ότι το καταρρέων εκπαιδευτικό σύστημα που «φτιάχτηκε» με τις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις (sic) της τελευταίας 20ετίας αφαιμάσσει τον οικογενειακό προϋπολογισμό με την άνθιση των φροντιστηρίων και την εξαγωγή των φοιτητών μας στο εξωτερικό, παρήγαγε στρατιές από ημιμαθείς απολυτηριούχους δημιουργώντας τεράστια αδιέξοδα στους νέους μας και υποθήκευσε την παραγωγικότητα της χώρας για τα επόμενα 50 χρόνια;
Πόσοι από τους ψηφοφόρους θα θυμηθούν, το φόρο αίματος που πληρώνουν ετησίως οι Έλληνες στους δρόμους που φτιάχνονται από ένα διαβρωμένο και παρωχημένο σύστημα ανάθεσης δημοσίων έργων και πόσοι θα πανηγυρίσουν τα εγκαίνια υπερσύγχρονων γεφυρών που ενώνουν φονικούς καρόδρομους;
Τα παραδείγματα μπορούν να είναι πολλά, το συμπέρασμα όμως σίγουρα μόνο ένα. Οι Έλληνες Ξεχνούν. Στην καλύτερη περίπτωση έχουν επιλεκτική μνήμη. Ίσως βέβαια να είναι και μία υποσυνείδητη συμπεριφορά της ανθρώπινης φύσης. Όλοι μας έχουμε την τάση να θυμόμαστε τα ευχάριστα και να διαγράφουμε από την μνήμη μας αυτά που μας στεναχωρούν. Ο ανθρώπινος όμως πολιτισμός εξελίχθηκε εκμεταλλευόμενος την συλλογική του μνήμη, μαθαίνοντας από την ιστορία του και τα λάθη του προσπαθώντας να μην τα επαναλάβει.
Οι εκλογές της 7ης Μάρτη είναι άλλο ένα από τα σταυροδρόμια που το έθνος μας συναντά κάθε 4 χρόνια. Εκεί ξανά θα πρέπει να επιλέξει την παράταξη που θα κυβερνήσει και θα χαράξει την ιστορία του για τα επόμενα 4 χρόνια. Είναι καιρός να διώξουμε την Λήθη, να θυμηθούμε τι είναι αυτό που έπρεπε να έχουμε από το παρελθόν και τι είναι αυτό που θέλουμε στο μέλλον. Είναι καιρός ΝΑ ΨΗΦΙΣΟΥΜΕ.

Ηράκλειο, 26/01/2004

Γιώργος Εμμ. Ανδρεαδάκης
Διπλ. Μηχανικός Η/Υ & Πληροφορικής - Εκπαιδευτικός
Γεν. Γραμματέας Ένωσης Πληροφορικών Ελλάδας

Τα «Θύματα» της Εκπαίδευσης στην Πληροφορική

Δημοσιευμένο στην εφημερίδα "Πατρίς"

Κε Διευθυντά,

Κατόπιν της δημοσιεύσεως στην εφημερίδα σας (φύλλο 9ης Σεπ. 2003), άρθρου με τίτλο «Ακόμη περιμένουν το διορισμό...», το Παράρτημα Ηρακλείου της Ένωσης Πληροφορικών Ελλάδας, παρακαλεί για την δημοσίευση των παρακάτω, ώστε να διευκρινισθούν ορισμένες ανακρίβειες, να εξηγηθούν κάποια πράγματα (εν’ όψιν την νέας σχολικής περιόδου) και να αποκατασταθεί η αλήθεια.
Τα τελευταία χρόνια το Υπουργείο Παιδείας, για λόγους πολιτικούς, και με την πρόφαση της επίλυσης ενός «κοινωνικού προβλήματος», διόρισε χιλιάδες «μεταλλαγμένους» καθηγητές, οι οποίοι στην πραγματικότητα ήταν μαθηματικοί!, φυσικοί!, χημικοί!, θεολόγοι!, ιχθυολόγοι!, αρχαιολόγοι! για να διδάξουν το μάθημα της πληροφορικής στα γυμνάσια και τα λύκεια της χώρας. Για να το πράξει αυτό χρησιμοποίησε ένα περίτεχνο σχέδιο. Απαγόρευσε τον μόνιμο διορισμό σε απόφοιτους Πληροφορικής με δικαιολογία ότι δεν έχουν παιδαγωγική κατάρτιση (το σκεπτικό αυτό κατερρίφθη στα δικαστήρια μετά από προσφυγή μας, είχαν όμως κάνει την δουλειά τους), και καθώς δεν υπήρχαν φυσικά υποψήφιοι απόφοιτοι πληροφορικής για θέσεις αναπληρωτών, έβγαλε το συμπέρασμα ότι οι γνήσιοι πληροφορικοί δεν ενδιαφέρονται για διορισμό, οπότε ας διορίσω «μεταλλαγμένους» ως μόνιμους. Ο «εποικισμός» του κλάδου των καθηγητών πληροφορικής (και καθώς τα ελληνικά δικαστήρια καθυστερούν να εκδικάσουν προσφυγές) συνεχίσθηκε για πάνω από μία δεκαετία. Όλοι σχεδόν οι «παροικούντες την Ιερουσαλήμ» διορίσθηκαν. Κάποιοι όμως έμειναν απέξω.
Στους φετινούς διορισμούς καθηγητών πληροφορικής, και κατόπιν πιέσεων και δικαστικών προσφυγών εκ μέρους της Ένωσης πληροφορικών Ελλάδας, το ΥΠΕΠΘ δείχνει να αλλάζει επιτέλους τακτική και αρχίζει να υλοποιεί το αυτονόητο. Διόρισε απόφοιτους πληροφορικής σε θέσεις καθηγητών πληροφορικής. Κάποιοι λοιπόν όπου είχαν στηρίξει τα επαγγελματικά τους όνειρα στις ψηφοθηρικές τακτικές του ΥΠΕΠΘ βλέπουν με δυσφορία την αλλαγή αυτή. Τώρα, ενώ απήλαυσαν αρκετά χρόνια εργασίας ως αναπληρωτές διδάσκοντας ένα αντικείμενο το οποίο ουδέποτε σπούδασαν, αποφεύγοντας το φάσμα της ανεργίας, θεωρούν ότι η ευεργετικές και μεταβατικές διατάξεις πρέπει τώρα να παγιωθούν, έτσι διαδηλώνουν και παρουσιάζονται ως «θύματα» του Υπουργείου, και αξιώνουν την συνέχιση της απαράδεκτης εκείνης κατάστασης. Αναρωτιέται κανείς, ποιοι είναι τα θύματα; εκείνοι, ή οι μαθητές;
Πάνω στην απόγνωσή τους, κάποιοι παράτυπα έλαβαν μέρος στο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ (ενώ δεν είχαν τα απαραίτητα σύμφωνα με την προκήρυξη προσόντα) και παρά τις ενστάσεις στους πίνακες του ΑΣΕΠ το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους εξέδωσε μία αλλοπρόσαλλη γνωμοδότηση, καταστρατηγώντας τους όρους του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ, και ζήτησε τον διορισμό των ατόμων αυτών. Ο διορισμός τους έγινε με υπουργική απόφαση (30108/Δ2/21.3.2002) η οποία βασίστηκε στην γνωμοδότηση του ΝΣΚ. Ο Υπουργός Παιδείας τους διόρισε, προσβάλλοντας ο ίδιος την υπογραφή του στο αίτημά του προς το ΑΣΕΠ για την έκδοση της προκήρυξης.
Η προκήρυξη 25/1Π/2002 που αφορά το διαγωνισμό για τους εκπαιδευτικούς, της οποίας τα αποτελέσματα μόλις πριν λίγες μέρες ανακοινώθηκαν, στο τέλος της παραγράφου II που περιγράφει τα προσόντα διορισμού ζητάει και αυτή 16μηνη προϋπηρεσία μέχρι το 1996. Αναφέρει όμως και το εξής σημαντικό: "Προσοχή. Όσοι υποψήφιοι δεν έχουν τον κατάλληλο για διορισμό βασικό τίτλο σπουδών, αποκλείονται τελικώς από τη διαδικασία έστω και αν μετάσχουν στις εξετάσεις και ανεξαρτήτως του τελικού βαθμού του οποίου θα λάβουν σε αυτές." Η παράγραφος αυτή προφανώς προσπαθεί να μην επιτρέψει και φέτος να γίνει ό,τι έγινε το 2000. Λεπτομέρειες για το ζήτημα αυτό μπορούν οι αναγνώστες να διαβάσουν στην διεύθυνση http://www.epe.org.gr/showarticle.jsp?articleid=77

Μερικοί λοιπόν θεώρησαν ότι μπορούν και στον τελευταίο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ, να επαναλάβουν την επιτυχημένη συνταγή του ΑΣΕΠ 2000. Όμως ας γνωρίζουν ότι τώρα «έχουν γνώση οι φύλακες». Η ΕΠΕ θα υπερασπισθεί τα συμφέροντα των μαθητών. Σε πονηρούς «προεκλογικούς» καιρούς αγρυπνούμε.
Η Ένωση Πληροφορικών Ελλάδας (http://www.epe.org.gr) θεωρώντας ότι οι Έλληνες πολίτες, γονείς και φορολογούμενοι έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν ποιοι διδάσκουν τα παιδιά τους, και ποιοι μισθοδοτούνται από τους φόρους τους, επιθυμεί να ενημερώσει για τα εξής:

• Η Πληροφορική ΔΕΝ είναι δεξιότητα την οποία μπορείς να αποκτήσεις σε σεμινάρια μερικών ωρών. Είναι Επιστήμη – Μηχανική την οποία διδάσκεσαι στο Πανεπιστήμιο ή το Πολυτεχνείο ή το ΤΕΙ μετά από πολυετείς σπουδές. Μπορεί άραγε να μάθει κανείς Ιατρική με μερικά μαθήματα και κατόπιν να την ασκήσει ή να την διδάξει?
• Η Πληροφορική είναι μία δύσκολη και πολύπλοκη επιστήμη που σε καμία περίπτωση δεν την μαθαίνει κανείς εμπειρικά ή σε σεμινάρια σε όλο της το εύρος. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι φοιτητές πληροφορικής γίνονται οι άριστοι των μαθητών.
• Παρόλο που ορισμένοι ίσως θεωρούν το αντίθετο, η Δημόσια Εκπαίδευση δεν είναι φορέας αρωγής αναξιοπαθούντων και δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως πεδίο «αποκατάστασης» επαγγελματικής ή άλλης, αδιόριστων επιστημόνων για «κοινωνικούς σκοπούς». Η Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση στην Πληροφορική έχει ανάγκη από άριστα καταρτισμένους καθηγητές, ικανούς να παρακολουθήσουν τις εξελίξεις του συνεχώς εξελισσόμενου τομέα της πληροφορικής, ώστε ανά πάσα στιγμή να μπορούν να ικανοποιήσουν κάθε μαθησιακή ανάγκη της νέας γενιάς. Αυτό απαιτούν οι μαθητές, αυτό ζητάει η κοινωνία, αυτό πληρώνουν οι φορολογούμενοι, και αυτό επιβάλει η συνείδηση μας.

Για την Ένωση Πληροφορικών Ελλάδας,
Γεώργιος Ανδρεαδάκης
Παράρτημα Ηρακλείου

Πληροφορική και Εκπαίδευση

Δημοσιευμένο στην εφημερίδα "Πατρίς"

Με αφορμή την επιστολή του Κου Τρικάλη Κωνσταντίνου (Μαθηματικού), στην έγκριτη εφημερίδα σας (φύλλο της 19ης Ιουνίου 2002) η Ένωση Πληροφορικών Ελλάδος (http://www.epe.org.gr) θα ήθελε να ενημερώσει το αναγνωστικό κοινό για ορισμένα από τα θέματα που ο Κος Τρικάλης έθιξε.

Τα τελευταία χρόνια το Υπουργείο Παιδείας, για λόγους προφανώς πολιτικούς – ψηφοθηρικούς, και με την πρόφαση της επίλυσης ενός «κοινωνικού προβλήματος», (ωσάν τα παιδιά μας να είναι ινδικά χοιρίδια, πάνω στα οποία πρέπει να ασκούνται κοινωνικοί και εκπαιδευτικοί πειραματισμοί), διόρισε χιλιάδες «μεταλλαγμένους» καθηγητές, οι οποίοι στην πραγματικότητα ήταν μαθηματικοί, φυσικοί, χημικοί, θεολόγοι!, ιχθυολόγοι!, αρχαιολόγοι! και κάθε λογής …λόγοι, για να διδάξουν το μάθημα της πληροφορικής στα γυμνάσια και τα λύκεια της χώρας. Η μετάλλαξη αυτή των εν λόγω καθηγητών έλαβε μέρος σε διάφορα ινστιτούτα, φροντιστήρια, ενώσεις & ιδρύματα, με σεμινάρια αμφιβόλου ποιότητας και αξιοπιστίας που σε κάθε περίπτωση είχαν «θεωρητικά» σκοπό να προσφέρουν εκμάθηση ΧΡΗΣΗΣ υπολογιστών και ΟΧΙ μετατροπής σε καθηγητές πληροφορικής. Άλλωστε το επίπεδο της προσφερόμενης γνώσης σε αυτού του είδους τα σεμινάρια, σε σχέση με αυτές των πραγματικών καθηγητών πληροφορικής, μπορεί να χαρακτηριστεί επιεικώς αστείο.
Με αυτή του την στάση το Υπουργείο, εκτός του ότι υποθήκευσε το εκπαιδευτικό μέλλον στην πληροφορική των μαθητών στην Ελλάδα, ανάγκασε τους Έλληνες φορολογούμενους να πληρώνουν για τα επόμενα 35 χρόνια, για εκπαιδευτικές υπηρεσίες που δεν θα λάβουν ποτέ (το 65% των καθηγητών πληροφορικής στην Ελλάδα είναι «μεταλλαγμένοι), και ταυτόχρονα «άνοιξε την όρεξη» και σε άλλους επαγγελματικά ατυχήσαντες να αναζητήσουν μία θεσούλα στο Δημόσιο, διδάσκοντας ένα αντικείμενο που δεν γνωρίζουν, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις που αυτό θα έχει στην αυριανή γενιά, αυτούς δηλαδή που θα απαρτίσουν την «Κοινωνία της Πληροφορίας»

Η Ένωση Πληροφορικών Ελλάδας θα ήθελε να ενημερώσει το αναγνωστικό κοινό ότι :

• Η Πληροφορική ΔΕΝ είναι δεξιότητα την οποία μπορείς να αποκτήσεις σε σεμινάρια μερικών ωρών. Είναι Επιστήμη – Μηχανική την οποία διδάσκεσαι στο Πανεπιστήμιο ή το Πολυτεχνείο ή το ΤΕΙ μετά από πολυετείς σπουδές. Μπορεί άραγε να μάθει κανείς Ιατρική με μερικά μαθήματα και κατόπιν να την ασκήσει ή να την διδάξει?
• Η Πληροφορική είναι μία δύσκολη και πολύπλοκη επιστήμη που σε καμία περίπτωση δεν την μαθαίνει κανείς εμπειρικά ή σε σεμινάρια σε όλο της το εύρος. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι φοιτητές πληροφορικής γίνονται οι άριστοι των μαθητών.
• Οι μεταπτυχιακές σπουδές (Master ή Διδακτορικό) αποτελούν ΕΞΕΙΔIΚΕΥΣΗ σε ένα τομέα κάποιας ειδικότητας και δεν σημαίνει ότι ο κάτοχος αποκτά την επαγγελματική ιδιότητα του τομέα των σπουδών. Εάν κάποιος με σπουδές στα Οικονομικά κάνει ένα Master στα νομικά, ούτε στον Δικηγορικό Σύλλογο εγγράφεται, ούτε αποκτά το δικαίωμα να εξασκήσει την δικηγορία.
• Αποτελεί άκρατο λαϊκισμό ο ισχυρισμός ότι αφού ορισμένοι Πανεπιστημιακοί Καθηγητές των τμημάτων Πληροφορικής είναι άλλης ειδικότητας, γιατί να μην μπορούν να διδάξουν πληροφορική στα σχολεία απόφοιτοι άλλων ειδικοτήτων? Σε καμία περίπτωση η ακαδημαϊκή κατάρτιση και το ερευνητικό έργο των ακαδημαϊκών δεν μπορεί να συγκριθεί με τους «μεταλλαγμένους πληροφορικούς».
• Παρόλο που ορισμένοι ίσως θεωρούν το αντίθετο, η Δημόσια Εκπαίδευση δεν είναι φορέας αρωγής αναξιοπαθούντων και δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως πεδίο «αποκατάστασης» επαγγελματικής ή άλλης, αδιόριστων επιστημόνων για «κοινωνικούς σκοπούς». Η Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση στην Πληροφορική έχει ανάγκη από άριστα καταρτισμένους καθηγητές, ικανούς να παρακολουθήσουν τις εξελίξεις του συνεχώς εξελισσόμενου χώρου της πληροφορικής, ώστε ανά πάσα στιγμή να μπορούν να ικανοποιήσουν κάθε μαθησιακή ανάγκη της νέας γενιάς. Αυτό απαιτούν οι μαθητές, αυτό ζητάει η κοινωνία, αυτό πληρώνουν οι φορολογούμενοι, και αυτό επιβάλει η συνείδηση μας.

Καλούμε λοιπόν τους μαθητές, τους γονείς, την εκπαιδευτική κοινότητα και την κοινωνία σε επαγρύπνηση, καθώς σε μία περίοδο (προεκλογική) όπως αυτή που διανύουμε τώρα, πολλοί πολιτευτές και πολιτευόμενοι μπορεί να νοιώσουν μέσα τους την ανάγκη να εκφράσουν την «κοινωνική τους ευαισθησία», εις βάρος των μαθητών, της εκπαίδευσης, της κοινωνίας.

Για την Ε.Π.Ε.
Γιώργος Ανδρεαδάκης
Γενικός Γραμματέας Ε.Π.Ε.